Хүүхэд хорвоод мэндлэхдээ эцэг эхийнхээ мөрөөдлийг биелүүлэх гэж төрдөггүй.
Тэр ээжийнхээ ганцаардлыг нөхөх гэж төрөөгүй.
Аавынхаа биелээгүй хүсэл мөрөөдлийг үргэлжлүүлэх гэж төрөөгүй.
Ээж, аавынхаа аз жаргалын цорын ганц эх үүсвэр болох гэж ч төрөөгүй.
Тэр бол өөрийн гэсэн зан чанартай, хүсэл мөрөөдөлтэй, амьдралын замтай тусдаа хүн юм.
Гэвч сэтгэл судлалд олон арван жилийн турш судлагдсан нэгэн үзэгдэл бий.
Зарим эцэг эх өөрсдийн дотоодод хангагдаагүй хэрэгцээ, биелээгүй мөрөөдөл, шийдэгдээгүй шархаа хүүхдээрээ нөхөхийг оролддог.
Энэ нь хайр шиг харагддаг.
Гэвч үнэндээ хайр биш.
Энэ бол хүүхдийн сэтгэлзүйн орон зайг аажмаар эзэлж эхэлдэг үл үзэгдэх дарамт юм.
“Би чиний төлөө бүхнээ зориулсан.”
“Чи л миний амьдралын утга учир.”
“Чи намайг жаргаах ёстой.”
“Миний мөрөөдлийг чи л биелүүлнэ.”
Эдгээр өгүүлбэрийг бид хайр гэж ойлгодог.
Гэвч хүүхдийн сэтгэл судлалын үүднээс авч үзвэл энэ нь хүүхдэд маш хүнд ачаа болдог.
Хүүхэд эцэг эхийнхээ сэтгэлзүйн хоосролыг нөхөх үүрэг хүлээдэггүй.
Тэр эцэг эхийнхээ амьдралын утга учир болох ёсгүй.
Учир нь ийм үед хүүхэд өөрийнхөөрөө хөгжих эрхээ алддаг.
Гэр бүлийн системийн онолыг үндэслэгч сэтгэцийн эмч Murray Bowen эрүүл гэр бүлд хүн бүр өөрийн гэсэн “би”-тэй, сэтгэлзүйн хил хязгаартай байх ёстой гэж үздэг.
Харин зарим гэр бүлд энэ хил хязгаар бүдгэрдэг.
Ээжийн сэтгэл хөдлөл хүүхдийн хариуцлага болдог.
Хүүхдийн сонголт ээжийн зөвшөөрлөөс хамаардаг.
Хүүхдийн амжилт ээжийн өөрийн үнэ цэнийг тодорхойлдог.
Хүүхэд аажмаар “өөрийнхөөрөө хүн” биш, харин “ээжийн хүссэн хүн” болж өсдөг.
Сэтгэл судлалд үүнийг enmeshment буюу эрүүл бус сэтгэлзүйн хэт сүлжилдсэн харилцаа гэж нэрлэдэг.
Судалгаагаар зарим хүүхэд багаасаа:
Үүнийг эмоциональ parentification буюу хүүхдэд насанд хүрэгчийн сэтгэлзүйн үүрэг ногдуулах гэж тайлбарладаг.
Ийм хүүхэд гаднаасаа маш төлөв, хариуцлагатай харагдаж болох ч дотроо өөрийн хэрэгцээг үл тоомсорлож сурсан байдаг.
Насанд хүрсэн хойноо ч:
Эцэг эх хүүхдэд зам зааж болно.
Хамгаалж болно.
Дэмжиж болно.
Гэхдээ хүүхдийн амьдралын зохиолч болж болохгүй.
Хүүхдийн амьдрал бол эцэг эхийн хоёр дахь боломж биш.
Хүүхэд таны үргэлжлэл байж болно.
Гэхдээ таны өмч биш.
Жинхэнэ хайр бол:
“Чи миний хүссэн хүн биш байсан ч би чамайг хайрлана.”
Жинхэнэ хайр бол:
“Чи миний мөрөөдлийг биш, өөрийн мөрөөдлийг биелүүлэх эрхтэй.”
Жинхэнэ хайр бол:
“Би чамайг удирдахгүй. Харин өөрийгөө олоход чинь тусална.”
Хүүхдийн хамгийн том эрх бол зөвхөн боловсрол эзэмших эрх биш.
Амьд явах эрх ч биш.
Харин өөрийнхөөрөө хүн болж төлөвших эрх юм.
Тэр өөрийн алдаагаа гаргах эрхтэй.
Өөрийн дуртай мэргэжлээ сонгох эрхтэй.
Өөрийн үзэл бодолтой байх эрхтэй.
Өөрийн амьдралаа өөрөө бүтээх эрхтэй.
Энэ эрхийг хайр нэрийн дор хэн ч булааж болохгүй.
Хүүхэд эцэг эхийн мөрөөдлийг үүрэх гэж төрдөггүй.
Тэр өөрийн мөрөөдлийг бүтээх гэж төрдөг.
Эцэг эхийн хамгийн том үүрэг бол хүүхдийнхээ амьдралыг өөрийнхөөрөө удирдах биш.
Харин түүнийг өөрийнхөөрөө амьдрах хэмжээний дотоод хүчтэй, ухамсартай, хариуцлагатай хүн болгон төлөвшүүлэх явдал юм.
Учир нь жинхэнэ хайр эзэмшдэггүй.
Жинхэнэ хайр эрх чөлөө өгдөг.